Posts Tagged ‘sinenenteuxeis’


Ο αντιπρόεδρος του Οργανισμού Ζ.Φ. Ρισάρ θέτει προτεραιότητες για την αντιμετώπιση της φτώχειας και το Κιότο

 

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στην ΙΩΑΝΝΑ ΣΩΤΗΡΧΟΥ

 

«Η μείωση της φτώχειας παγκοσμίως είναι το νούμερο ένα ζήτημα για τον κόσμο τα επόμενα 20 χρόνια. Ενα ακόμη τόσο σημαντικό θέμα είναι η αύξηση της θερμοκρασίας στον πλανήτη».

Την ιεράρχηση των πλέον κρίσιμων προκλήσεων για την ανθρωπότητα στη νέα χιλιετία δεν μας την κάνει κάποιος αριστερός πολιτικός ή εκπρόσωπος περιβαλλοντικής οργάνωσης, αλλά ο αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας για την Ευρώπη Ζαν Φρανσουά Ρισάρ. Στη συζήτησή μας θίξαμε μερικά από τα θέματα που συγκεντρώνουν το παγκόσμιο ενδιαφέρον, μερικές όψεις τους που συνήθως μένουν στη σκιά καθώς και τις δυνατότητες επίλυσής τους, όπως είναι, λόγου χάρη, το να σταματούσαν οι πλούσιες χώρες να πουλάνε όπλα στις χώρες που στερούνται τους πόρους ακόμη και να ταΐσουν τους κατοίκους τους ή ακόμη καλύτερα να άνοιγαν τις αγορές τους στα προϊόντα τους…

* Προβληματίζει η στάση των ΗΠΑ απέναντι στα παγκόσμια προβλήματα;

«Υπάρχει μια ανησυχία ότι οι ΗΠΑ δεν ενδιαφέρονται τόσο πολύ για τα παγκόσμια προβλήματα, κάτι που οι άνθρωποι παρατήρησαν από τη συμπεριφορά τους στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και την άρνησή τους να συμμετάσχουν στο Πρωτόκολλο του Κιότο. Οι ΗΠΑ έχουν το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού και το 25% των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακος. Το ίδιο το Πρωτόκολλο άλλωστε, για την επικύρωση του οποίου υπολείπονται μερικές υπογραφές χωρών ακόμα, είναι μόνο η αρχή, αφού περιορίζει τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα μόνο για μερικά ποσοστά, ενώ σύμφωνα με τους επιστήμονες χρειαζόμαστε περισσότερα από αυτό, δηλαδή μεγάλες μειώσεις και συνολικότερη στροφή στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας».

* Ποια επίδραση εκτιμάτε ότι θα είχε για το μέλλον της Ευρώπης μια παρέμβαση στη Μέση Ανατολή;

«Κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να γίνει, αλλά είναι φανερό ότι η Ευρώπη έχει να διαδραματίσει έναν πολύ σοβαρό ρόλο και δεν εννοώ ειδικά στο Ιράκ. Η Ευρώπη έχει όλη τη Μ. Ανατολή στη γειτονιά της, μια από τις λίγες περιοχές του πλανήτη όπου ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού έχει παραμείνει πολύ υψηλός. Και αν δεν διασφαλίσει για τα επόμενα 20 χρόνια ότι όλη η περιοχή θα ευδοκιμήσει περισσότερο, και μάλιστα συνδεδεμένη με την ευρωπαϊκή οικονομία, έτσι ώστε να μη γίνει ιδιαίτερα ασταθής, τότε οι πληθυσμιακές τάσεις θα ωθήσουν πάρα πολλούς νέους ανθρώπους να έρθουν στις αγορές εργασίες στα επόμενα χρόνια στις χώρες της Ευρώπης.

Αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που έρχεται και ο κόσμος δεν το γνωρίζει, γιατί η συζήτηση εστιάζεται γύρω από τη σημερινή κρίση. Ανεξάρτητα από τις ειρηνευτικές διαδικασίες τώρα στο Ιράκ, η Ευρώπη οφείλει να ενδιαφερθεί για την οικονομική επιτυχία όλων των αραβικών χωρών, οι οποίες, η Αίγυπτος, το Μαρόκο, η Τυνησία, αν δεν αναπτύσσονται με ρυθμούς της τάξης 7-8% το χρόνο για τα επόμενα 20 χρόνια, θα σημειώσουν έκρηξη ανεργίας, ίσως γίνουν πολύ ασταθείς και ενδεχομένως τρομακτική πηγή ανεξέλεγκτης μετανάστευσης».

Νομοταγείς και αναπτυξιακές

* Στην τελευταία έκθεση του ΟΗΕ επισημαίνεται η αύξηση της ανισότητας, και συγκεκριμένα ότι ενώ 40 χώρες είχαν αύξηση στο κατά κεφαλήν εισόδημά τους, περισσότερες από τις διπλάσιες βρίσκονταν σε προ δεκαετίας επίπεδο. Πώς εξηγείτε τη συμβολή σας με αυτά τα δεδομένα;

«Τη δεκαετία του 1990, οι πλούσιες χώρες που έχουν περίπου ένα δισεκατομμύριο κατοίκους είχαν μια ετήσια αύξηση στο κατά κεφαλήν εισόδημά τους κατά 2%. Στο ίδιο διάστημα υπήρχαν 25 αναπτυσσόμενες χώρες που είχαν 3 δισ. κατοίκους, στις οποίες οι οικονομίες τα πήγαν καλά, ήταν διαφανείς, είχαν επενδύσει στην εκπαίδευση και στην υγεία, ήταν νομοταγείς, ανέπτυξαν τη δημοκρατία και είχαν 5% κατά κεφαλήν αύξηση στο εισόδημα, υπερδιπλάσιο των ανεπτυγμένων, και κατάφεραν να μειώσουν τη φτώχεια κατά 15%. Κάτι το οποίο δεν ξέρουν αρκετοί άνθρωποι είναι πως είναι η πρώτη φορά από το 1820 που έχουμε καταφέρει να μειώσουμε τον αριθμό των εξαθλιωμένων από 1,4 δισ. ανθρώπους σε 1,2 δισ. παγκοσμίως, χάρη σε αυτή την ομάδα των 25 χωρών (Ινδονησία, Βιετνάμ, Ταϊλάνδη, Ινδία, Κίνα, Μπαγκλαντές, Ουγκάντα, Γκάνα, Βολιβία, Μεξικό, Χιλή, Ουγγαρία). Κάτι που δεν είναι γνωστό, είναι πως αυτές οι χώρες όχι μόνο τα πάνε καλά από άποψη ανάπτυξης, αλλά έχουν μειώσει τη φτώχεια σημαντικά και έχουν αναπτυχθεί δυο φορές πιο γρήγορα απ’ ό,τι οι πλούσιες χώρες πριν από 100 χρόνια. Αυτά είναι τα καλά νέα».

100 χώρες «πάνε» αντίστροφα

* Τα κακά νέα;

«Υπάρχει ένας αριθμός περίπου 100 χωρών, με 2 δισ. κατοίκους, που είχαν ρυθμό αύξησης κατά κεφαλήν την ίδια περίοδο -1%. Οι μισές βρίσκονται στην Αφρική. Και γι’ αυτές πρέπει όλοι να ανησυχούμε. Είναι χώρες που στη νέα παγκόσμια οικονομία δεν τα πάνε καλά. Οι περισσότερες βασίζονται σε προϊόντα όπως ο καφές, το κακάο, το ρύζι και οι τιμές αυτών των αγαθών πέφτουν. Αυτές οι χώρες έχουν προβλήματα με συγκρούσεις, για παράδειγμα στην Αφρική ένα άτομο στα πέντε επηρεάζεται από κάποιας μορφής διαμάχη, είναι επίσης οι χώρες οι οποίες εμποδίζονται να εξάγουν τα προϊόντα τους στις πλούσιες χώρες, είτε λόγω δασμών στα εισαγόμενα προϊόντα που έχουν επιβάλει οι πλούσιες χώρες είτε επειδή οι πλούσιες χώρες επιδοτούν τα δικά τους αγαθά κατά ένα δισεκατομμύριο δολάρια τη μέρα. Συνεπώς το πρόβλημα εστιάζεται σε αυτή την ομάδα, η οποία χρειάζεται τρομερή βοήθεια, που ξεπερνάει αυτά που μπορούμε να δώσουμε επί του παρόντος.

Οι πλούσιες χώρες έχουν μειώσει τις συνεισφορές αρωγής κατά 30% τα τελευταία 10 χρόνια».

* Είστε αισιόδοξος για την επίτευξη στόχων όπως είναι η εξάλειψη της φτώχειας και η βιώσιμη ανάπτυξη για όλους;

«Είμαι αισιόδοξος επειδή μερικές χώρες αναπτύσσονται ταχύτατα περιορίζοντας τη φτώχεια. Παραμένει ωστόσο το μεγάλο θέμα, οι περίπου 100 χώρες με τα δύο δισ. κατοίκους που είναι περιθωριοποιημένες και χρειάζονται πολύ περισσότερη βοήθεια. Γι’ αυτό είναι ζωτικής σημασίας να αυξήσουν οι πλούσιες χώρες τον προϋπολογισμό αρωγής τους κατά τουλάχιστον 50 δισ. δολάρια το χρόνο.

Είναι σημαντικό οι πλούσιες χώρες να ανοίξουν τις αγορές τους στα προϊόντα των φτωχών χωρών, να μειώσουν τις επιδοτήσεις τους στα αγροτικά τους προϊόντα, να περιορίσουν τις πωλήσεις οπλών σε αυτές και να μην παρέχουν διευκολύνσεις στα κεφάλαια που βγαίνουν από τις φτωχές χώρες. Ανάμεσα στα πολλά που πρέπει να γίνουν είναι και να βελτιώσουμε την αποτελεσματικότητα των προγραμμάτων βοηθείας παγκοσμίως για να φτάσουμε σε αυτόν το στόχο. Είμαστε αισιόδοξοι ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε, γιατί μας έχει εντυπωσιάσει η πρόοδος των χωρών των 3 δισ. κατοίκων, επειδή απέδειξαν όχι μόνο ότι μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, αλλά επίσης ότι μπορεί να γίνει σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Φυσικά χρειάζεται όλοι να εργαστούν σε αυτήν την κατεύθυνση και όχι να αναλωνόμαστε σε κατηγορίες του τύπου είναι δικό σου φταίξιμο, είναι λάθος της ΠΤ ή του ΔΝΤ. Ολοι ενέχονται στην επιτυχία ή την αποτυχία. Η μείωση της φτώχειας παγκοσμίως είναι το νούμερο ένα ζήτημα για τον κόσμο τα επόμενα 20 χρόνια. Υπάρχει ένα ακόμη τόσο σημαντικό θέμα και αυτό είναι η αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη».

* Εχετε ερευνήσει το ύψος των ποσών που δαπανώνται σε συστήματα ασφάλειας ή στρατιωτικά μέσα και κατά πόσο αυτές οι δαπάνες ουσιαστικά στερούν πόρους από τον αγώνα κατά της φτώχειας;

«Ας μιλήσουν από μόνοι τους οι αριθμοί. Τα προγράμματα βοήθειας κυμαίνονται τώρα τόσο χαμηλά που μόλις και φτάνουν το ύψος των 55 δισ. δολαρίων ετησίως. Για να το συγκρίνουμε αυτό, οι αγροτικές επιδοτήσεις που πληρώνουν οι πλούσιες χώρες στις ίδιες τους τις καλλιέργειες είναι επταπλάσιες της τάξης των 365 δισ. δολαρίων το χρόνο. Συνολικά οι πωλήσεις οπλών φτάνουν τα 80 δισ. δολάρια το χρόνο. Οι επιδοτήσεις σε πετρελαιοειδή, άνθρακα και αέριο ξεπερνούν ακόμη και αυτό το ποσό. Βλέπετε ότι η βοήθεια είναι πολύ ισχνή σε σύγκριση με αυτά τα ποσά, και αν κάναμε κάτι για αυτά τα θέματα, που σε κάθε περίπτωση θα έπρεπε να κάνουμε, θα μας απέμεναν πολλοί πόροι.

Για να επιτύχουμε το σκοπό μας, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του ΟΗΕ και της ΠΤ, θα έπρεπε τουλάχιστον να διπλασιάσουμε τη βοήθεια από τα 55 στα περίπου 100 δολάρια, και αν ανοίγαμε τις αγορές μας και περιορίζαμε τις επιδοτήσεις, αυτό θα εξοικονομούσε ακόμη 50-100 δισ. δολάρια για τον αναπτυσσόμενο κόσμο. Αυτά είναι τα δύο ποσά που χρειαζόμαστε για την επίλυση προβλημάτων, όπως το AIDS, η ελονοσία, η φυματίωση, το θέμα της εκπαίδευσης και των υποδομών υγείας στις πιο φτωχές χώρες…».




Εντυπο: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 21/09/2002
Κατηγορία: ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Advertisements