Posts Tagged ‘ΠΟΛΕΜΟΣ’

Ο απολυμένος αρθρογράφος της «Γκάρντιαν» λόγω της θέσης του στο Γιουγκοσλαβικό: «Αυτός ήταν ο πόλεμος των προοδευτικών. Στη Βρετανία οι προοδευτικοί είναι κατά του πολέμου με την προϋπόθεση να έχει λήξει 50 χρόνια πριν»

Η απόλυσή του, πέρσι, από τη βρετανική εφημερίδα «Γκάρντιαν», μεσούσης της συμμαχικής επίθεσης στη Γιουγκοσλαβία, θεωρήθηκε μία ακόμη από τις «παράπλευρες ζημιές» του πολέμου. Η αιτία όμως της… «απομάκρυνσής» του ήταν μάλλον βαθύτερη, καθώς ο Μαρκ Στιλ, χρονογράφος και κωμικός, ενοχλούσε τον πρόεδρο. Τον Τόνι Μπλερ και τους Νέους Εργατικούς, τους οποίους έχει μονίμως στο στόχαστρο και καταφέρνει να πλήττει με το δηκτικότατο χιούμορ του. Ετσι ακόμη και η απόλυση του «εχθρού» αποτέλεσε ένα πλήγμα για το βρετανό πρωθυπουργό, καθώς σε αυτόν στράφηκαν τα πυρά και άλλων συγγενών επαγγελμάτων τον καιρό εκείνο, όπως συγγραφέων, δημοσιογράφων, ακόμη και πολιτικών. Σε ένδειξη συμπαράστασης μάλιστα στον Στιλ, η «Γκάρντιαν» που προσπάθησε να αποσιωπήσει το γεγονός, έγινε δέκτης συγκέντρωσης διαμαρτυρίας από τους απολυμένους ναυτεργάτες του Λίβερπουλ, ανθρώπους στους οποίους ο ίδιος είχε συμπαρασταθεί στη διάρκεια των αγώνων τους. Η συνομιλία με έναν άνθρωπο που τολμά να αστειεύεται ακόμη και για την απόλυσή του ήταν πραγματική απόλαυση, για έναν πρόσθετο λόγο, επειδή μιλάει με ζωντανά παραδείγματα, αναπόδραστα επιχειρήματα, που διατυπώνει εσχάτως από τη στήλη του στην «Ιντιπέντεντ». Τι μας είπε;

ΕΡ.: Πώς ενταχθήκατε στην πολιτική;

ΑΠ.: Εγινα σοσιαλιστής στα 18, το 1978. Είχα την αίσθηση ότι έφτασα σε ένα υπέροχο πάρτι την ώρα που τελείωνε. Κι ενώ είμαι εκεί, στον απόηχο των συναρπαστικών πραγμάτων που είχαν προηγηθεί με το ζήλο του νεοφώτιστου ότι θα αλλάξω τον κόσμο, μπαμ, έξι μήνες μετά εξελέγη η Θάτσερ… ΕΡ.: Η απόλυσή σας πώς έγινε; ΑΠ.: Μου τηλεφωνεί ο υπεύθυνος τμήματος μια μέρα: «Θέλω να μιλήσουμε για το μέλλον». Το βρήκα αστείο, θα ‘θελα να του πω πως νομίζω ότι όλοι θα ζούμε σε ένα διαστημόπλοιο στο φεγγάρι, αλλά είπε «ας πάμε για ένα ποτό», και σκέφτηκα τι ανθρώπινη κίνηση από έναν πολύ σνομπ τύπο, ο οποίος μας μιλούσε σαν να σκεφτόταν «γιατί εγώ πρέπει να μιλάω σε αυτούς τους άξεστους, όταν στη Γαλλία γευματίζω με τον Μιτεράν». Παραβρήκα φιλική την πρόσκληση να συναντηθούμε στο φουαγέ υπερπολυτελούς ξενοδοχείου, μέρος, που κανείς στον κόσμο δεν θα διάλεγε να πάει για ποτό. Εκεί μου είπε, δεν σε χρειαζόμαστε πια στην εφημερίδα, θέλουμε να πάμε λίγο πιο κοντά στον Μπλερ και εσύ δεν ταιριάζεις. Αυτό ήταν.

 ΕΡ.: Τι πιστεύετε για την «Γκάρντιαν»;

ΑΠ.: Είναι μια ιδιαίτερη εφημερίδα. Παραδοσιακά προοδευτική αριστερή αλλά σε διαρκή πόλεμο με τον εαυτό της και το αναγνωστικό της κοινό. Μισεί τους αναγνώστες της. Θέλει απελπισμένα να γίνει κατεστημένο. Είναι ένας προοδευτικός οργανισμός που αγαπάει να είναι κριτικός απέναντι στο σύστημα και την ίδια στιγμή απεχθάνεται ολοκληρωτικά την εργατική τάξη…

ΕΡ.: Ποια η γνώμη σας για τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβια;

 ΑΠ.: Στη Βρετανία η εντύπωση είναι πως αυτός ήταν πόλεμος των προοδευτικών. Ενας πόλεμος τον οποίο ξεκίνησαν άνθρωποι που φυσιολογικά θα περίμενες να ήταν τουλάχιστον κριτικοί απέναντί του. Και με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι υπάρχει μια μεγάλη παράδοση στους βρετανούς προοδευτικούς να είναι εναντίον του πολέμου υπό μια προϋπόθεση: ότι ο πόλεμος έληξε τουλάχιστον 50 χρόνια πριν. Ο πρώτος παγκόσμιος; Είναι όλοι εναντίον του… Τα τεράστια ψέματα. Οι έξυπνες βόμβες είναι όλες ακριβείς. Τώρα μαθαίνουμε ότι έπεσαν και στη λάθος χώρα, αφού βρέθηκαν τέτοιοι στη Βουλγαρία. Πριν δυο βδομάδες η Βασιλική Πολεμική Αεροπορία ανακοίνωσε πως μόνο το 2% των βομβών που εξαπέλυσε βρήκαν το στόχο τους. Δηλαδή πως μεταφράζεται αυτό, έξι στους 300 πυραύλους, δεν ξέρω δεν είμαι καλός στα μαθηματικά. Στον πόλεμο του Κόλπου οι υποστηρικτές ήταν οι δεξιοί. Οι αριστεροί γενικώς εναντιώθηκαν. Στα Φόκλαντς είχαν πρωτοστατήσει οι συντηρητικοί, οι εθνικιστές όπως γίνεται συνήθως. Αλλά σε τούτο το πόλεμο τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά. Είναι ένας ανθρωπιστικός πόλεμος ήταν το επιχείρημα του Μπλερ, λές και υπάρχουν δυο ΝΑΤΟ, στέλνουμε τους κακούς Αμερικάνους στο Βιετνάμ, στη Γρανάδα, στον Παναμά, μετά τους ανακαλούμε, φτιάχνουμε έναν όμορφο ανθρωπιστικό στρατό και τον εξαπολύουμε στο Κόσοβο. Και οι προοδευτικοί αναμάσησαν τα ψέματα, ήταν δουλικοί.

 ΕΡ.: Γιατί αντισταθήκατε στις ιδιωτικοποιήσεις;

ΑΠ.: Υπήρχε ένα σιδηροδρομικό δίκτυο στη Βρετανία, που δεν δούλευε υπέροχα. Η συντηρητική κυβέρνηση σταμάτησε τη χρηματοδότησή του, μετά είπε ότι αυτό δεν λειτουργεί, άρα πρέπει να το ιδιωτικοποιήσουμε, πούλησαν την εταιρεία, κυρίως στους προσωπικούς τους φίλους, σε τιμές υπερβολικά χαμηλές. Πριν εννιά μήνες κοντά στο Πένινγκτον συγκρούστηκαν δυο τρένα και σκοτώθηκαν 31 άνθρωποι. Παρόμοιο ατύχημα είχε γίνει και πριν 11 χρόνια, οπότε είχαν δεσμευθεί πως θα κατασκευαζόταν νέο σύστημα αυτοματοποιημένης πέδησης για να αποκλειστεί κάθε πιθανότητα τέτοιου ατυχήματος στο μέλλον. Μάθαμε πως δεν είχε γίνει κανένα βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση. Την επομένη εκεί που δούλευα λέει κάποιος «η ιδιωτικοποίηση σκοτώνει». Ολοι συμφώνησαν. Ψάχνουν τις λεπτομέρειες, τα ρίχνουν στον οδηγό και δεν κοιτάνε συνολικά το πρόβλημα, πως, αν ο οδηγός δουλεύει 14-16 ώρες τη μέρα είναι πιθανό να κάνει λάθη, πως κανείς ιδιώτης δεν δίνει δεκάρα για την ασφάλεια. Τι θα κάνει ο κόσμος; Αναγκαστικά θα πάρει το τρένο. Δυο τρεις μέρες μετά από αυτό βγήκαν οι «Σάντεϊ Τάιμς» κι έγραψαν επί λέξει: «Διαβεβαιώνουμε τους μετόχους να μην ανησυχούν καθώς, περιστατικά αυτού του είδους δεν έχουν συνήθως αντίκτυπο στις τιμές των μετοχών, καθώς δεν επηρεάζουν τη μακροχρόνια ζήτηση των επενδυτών». Με λίγα λόγια δεν τρέχει τίποτα ας μην ανησυχούμε (…). Τώρα έχουμε ένα σιδηροδρομικό σύστημα στο οποίο έχουν τριπλασιαστεί οι καθυστερήσεις και διπλασιαστεί οι ματαιώσεις δρομολογίων…

ΕΡ.: Πώς κρίνετε τους Νέους Εργατικούς;

 ΑΠ.: Ας πάρουμε τη βιομηχανία των μεταλλαγμένων τροφίμων, τη Μοσέντο. Αποκάλυψε πρόσφατα πως είχε σε ένα χρόνο 100 συναντήσεις με κυβερνητικούς. Αυτός δεν είναι τρίτος δρόμος, γιατί ένας σκουπιδιάρης δεν έχει τόσες συναντήσεις με κυβερνητικούς για να συζητήσει τα προβλήματά του. Αυτές τις έχουν μόνο οι επιχειρηματίες. Τις προάλλες βγήκε στο Κοινοβούλιο αυτός ο ηλίθιος ο Μπόερς και είπε: «Είμαστε περήφανοι επειδή είμαστε το κόμμα που βάζει την επιχείρηση πάνω απ’ όλα». Ακου τι είπε. Και είναι και περήφανοι από πάνω. Ακόμη και ένας συντηρητικός θα το σκεφτόταν δυο φορές πριν πει κάτι τέτοιο.

ΕΡ.: Γιατί τα βάζετε με τον Τόνι Μπλερ;

 ΑΠ.: Ο εμπνευστής του τρίτου δρόμου ανάμεσα στο κέρδος και τις ανθρώπινες ανάγκες. Τρίχες. Το παράδειγμα του Κεν Λίβινγκστον είναι χαρακτηριστικό. Προερχόμενος από την αριστερή πτέρυγα των Εργατικών, ήθελαν να αποφύγουν με κάθε τρόπο την εκλογή του στο αξίωμα του δημάρχου στο Λονδίνο γιατί δεν ήταν αρεστός στους επιχειρηματίες, πόσο μάλλον στους Συντηρητικούς, αφού η Θάτσερ εξαιτίας του είχε καταργήσει το αξίωμα πριν 15 χρόνια. Κατέφυγαν λοιπόν, στα πιο περίεργα σχεδια για τον αποκλεισμό της εκλογής του. Κι ενώ το κόμμα προτείνει δικό του υποψήφιο, στα συνδικάτα έστησαν κάλπες για το ποιος θα πάρει το χρίσμα και φυσικά ο δημοφιλής Λίβινγκστον θριάμβευσε. Το συγκλονιστικότερο έγινε στην ομοσπονδία των πυροσβεστών όπου ο επίσημος υποψήφιος συγκέντρωσε το 2% των προτιμήσεων και ο Λίβινγκστον το 98% και παρ’ όλα αυτά προτάθηκε ο επίσημος. Γι’ αυτό λέω ότι ο Μπλερ είναι ένα βήμα μετά τον Στάλιν: τουλάχιστον στον δεύτερο έβγαινε ο «καθολικά» πλειοψηφών…

ΕΡ.: Ενάντια και στην παγκοσμιοποίηση. Γιατί;

ΑΠ.: Νομίζω ότι υπάρχουν δυο είδη παγκοσμιοποίησης. Η δική τους που δίνει τη δυνατότητα στην κυρίαρχη τάξη να είναι περισσότερο διεθνής από κάθε άλλη φορά στο παρελθόν σε πρωτοφανή κλίμακα. Αλλά υπάρχει και μια παγκοσμιοποίηση από τη μεριά μας που είναι πολύ συναρπαστική. Είναι πολύ πιο εύκολο τώρα να ενημερωθείς ότι έγινε μια επίθεση στο Μπαγκλαντές ή στη Μανίλα, από τους ίδιους ανθρώπους που ιδιωτικοποιούν τα δημόσια αγαθά, για παράδειγμα τις τηλεπικοινωνίες στην Ελλάδα ή το σιδηρόδρομο στη Βρετανία. Βρίσκω ότι ένα συναρπαστικό κίνημα μόλις αναδύεται και δίνει τη δυνατότητα συμμετοχής σε όλους. Δεν θα μπορούσα να σκεφτώ πριν από 20 χρόνια ότι θα πήγαινα από το Λονδίνο στην Πράγα να διαδηλώσω. Η δεκαετία του ’90 ήταν λίγο απογοητευτική για τους αριστερούς στον κόσμο. Ο λόγος που δεν έγιναν μαζικές διαδηλώσεις, δεν ήταν επειδή ο κόσμος αποδέχεται την αδικία και την ανάπτυξη των ανισοτήτων, αλλά γιατί ένιωθε ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι. Ωστόσο υπάρχει δυσαρέσκεια για όλα αυτά. Και τώρα προβάλλει μια νέα στράτευση, γίνεται αποδεκτό ότι ήρθε η ώρα να σταθεί όρθιος και να υπερασπίσει αυτές τις παλιομοδίτικες αρχές, όπως λόγου χάρη ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι πάνω από τα κέρδη…

Εντυπο: ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 24/09/2000
Σελ.: 114
Κατηγορία: σΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Advertisements