Αργεντινός ζωγράφος Αντόνιο Σεγκί: βιώματα και εμπνεύσεις

Posted: Δεκέμβριος 11, 2011 by ioannasotirchou in ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ, ΤΕΧΝΗ

«Οι στρατιωτικοί έπαιξαν άσχημο ρόλο»

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΣΩΤΗΡΧΟΥ

Προτιμά να προσδιορίζεται ως «ένας Λατινοαμερικάνος στο Παρίσι παρά ένας Κορδοβέζος στο Μπουένος Αϊρες». Η κατάσταση στη χώρα του την Αργεντινή τον έδιωξε από πολύ νεαρή ηλικία: Κέρδισε έτσι ένα μεγάλο ταξίδι στον κόσμο, πλούτο εμπειριών και γνωριμιών. Παρ’ ότι κοσμοπολίτης, ο Αντόνιο Σεγκί, δηλώνει πάντα Αργεντινός.

«Η δουλειά μου αφηγείται την ιστορία της ζωής μου», λέει ο Αντόνιο Σεγκί

Η ματιά του ακουμπά στον καθημερινό άνθρωπο των μεγαλουπόλεων, διαπερνά το περιθώριο, αγγίζει με τρυφερότητα την γκρίζα καθημερινότητα και την απρόσωπη ομοιομορφία όσων τη γεμίζουν. Είναι σαν να βάζει χρώμα σε ένα φιλμ νουάρ, συνθέτοντας ένα πολυεθνικό αστικό παζλ.

«Η δουλειά μου αφηγείται την ιστορία της ζωής μου», μας λέει. «Οι αναφορές από την παιδική μου ηλικία είναι συνεχείς». Τα ντεκουπαρισμέενα ξύλα της περιόδου 1966-69 «είναι αναπαράσταση των παιχνιδιών που ανακαλύπταμε και παίζαμε μικροί. Οταν ξέσπασε ο πόλεμος σταμάτησαν τα υπέροχα μηχανικά γιαπωνέζικα ή γερμανικά παιχνίδια που μας έπαιρνε η γιαγιά μου κι έτσι αναγκαστήκαμε να ανακαλύψουμε δικά μας παιχνίδια και τρόπους κατασκευής τους, χρησιμοποιούσαμε πολύ τα ξύλινα πολύχρωμα και παράξενα χειροποίητα αντικείμενα της λαϊκής μας παράδοσης».

Οι πόλεις που ζωγραφίζει μπορεί να είναι το Μπουένος Αϊρες «που συνταιριάζει μια μίξη πολλών ευρωπαϊκών πόλεων, σαν να βρίσκονται εκεί ταυτόχρονα», οι αναφορές, ωστόσο, δεν έχουν σύνορα και περιλαμβάνουν στοιχεία από όλους τους τόπους όπου έχει ταξιδέψει.

Οσο για το χαρακτηριστικό καπέλο που φορούν συχνά τα ανθρωπάκια του; Ο Γουσταύος, που χρησιμοποιεί για να αφηγηθεί την ιστορία του, φορά καπέλο επειδή καπέλο φορούσαν παντού και πάντα όλα τα οικεία του πρόσωπα από την παιδική του ηλικία: «Ηταν χαρακτηριστικό της εποχής που μεγάλωσα».

Τον συναντήσαμε στο Μουσείο Φρυσίρα στην Πλάκα, να ετοιμάζει τις τελευταίες λεπτομέρειες της αναδρομικής έκθεσης για τα τελευταία 40 δημιουργικά του χρόνια, από το 1963 που εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, μέχρι σήμερα, η οποία ανοίγει αύριο Πέμπτη για το κοινό.

Και περιπλανηθήκαμε μαζί του στα ταξίδια και τις ιστορίες του.

«Γεννήθηκα στην Κόρδοβα και έκανα ό,τι κάνει όλος ο κόσμος που κατοικεί σε επαρχία. Πήγα στην πρωτευουσα, το Μπουένος Αϊρες. Η πόλη μού άρεσε πολύ, αλλά καθόλου η πολιτική κατάσταση».

Μεξικό και Παρίσι

Στο ταξίδι του στο Μεξικό, όπου πήγε ως θαυμαστής του Ποσάδας για να μάθει την τέχνη της γκραβούρας, γνωρίζει τους μπίτνικς: «βρέθηκα κοντά στους εξόριστους Αμερικανούς λόγω μακαρθισμού, ζώντας ένα όνειρο. Γκίνσμπεργκ, Κέρουακ, Μπρουκ. Απίθανοι τύποι, σίγουρα όχι ψηφοφόροι του Μπους».

Η Μπιενάλε του 1963 τον φέρνει στο Παρίσι, που γίνεται η μόνιμη κατοικία του. «Γνωριμίες, εκθέσεις, γυναίκες, παιδιά, κι άλλες εκθέσεις, γυναίκες και παιδιά, η ζωή γίνεται πιο μπερδεμένη».

Ο παρισινός Μάης του 1968 τον βρίσκει στα εργαστήρια της Καλών Τεχνών, με τους καλλιτέχνες που έβγαζαν τις αντικυβερνητικές αφίσες. Μιλά για την μποέμικη ατμόσφαιρα της εποχής, την αλληλεγγύη των καλλιτεχνών, τις συγκεντρώσεις που συμμετείχαν, για όλα αυτά που έληξαν τότε. «Ηταν σαν ένα μπαλόνι με οξυγόνο που έπαιξε έναν πολύ σύντομο ρόλο εκείνη την περίοδο» περιγράφει την κατάσταση. «Αλλά δεν κρατώ και τις καλύτερες αναμνήσεις. Οι καλλιτέχνες μετά γύρισαν στην καριέρα τους, δούλεψαν με το κράτος και τους θεσμούς κι εγώ δεν συμμετείχα σε αυτά ούτε πριν και πολύ περισσότερο μετά».

Το 1975 του επιβάλλουν δεκαετή απαγόρευση εισόδου στη χώρα του. Οταν ξετυλίγει το νήμα αυτών των αναμνήσεων ανάβει τσιγάρο. «Η δημοκρατία σταμάτησε στην Αργεντινή τη δεκαετία του 1930, τότε που γεννιόταν και οι στρατιωτικοί έπαιξαν άσχημο ρόλο για όλη τη γενιά μου», λέει. Τέσσερις έρευνες στο σπίτι του από τη γαλλική αστυνομία και μία απόπειρα δολοφονίας.

Σήμερα είναι αισιόδοξος για τα ανοίγματα της χώρας του προς τη Νότιο Αμερική και θεωρεί ότι θα έπρεπε να προστατευτεί από την πολιτική της Αμερικής: «Οι αναπτυγμένες κοινωνίες που διευθύνουν τον κόσμο παρουσιάζουν συμπτώματα παρακμής», σχολιάζει.

Αισιοδοξία και χιούμορ

Η Αισιοδοξία και χιούμορ όμως διαπερνά και όλο το έργο σας, παρ’ ότι η αργεντίνικη κουλτούρα είναι ίσως περισσότερο «μαύρη».

«Πιστεύω πολύ στη ζωή. Το χιούμορ είναι κάτι που βγαίνει από τις ρίζες μου. Γεννήθηκα σε μια πόλη όπου το χιούμορ είναι μια πραγματικότητα, ακόμη και στις χειρότερες στιγμές της ζωής μας βρίσκουμε μια αφορμή να γελάσουμε. Το ταγκό είναι η μουσική του Μπουένος Αϊρες, μια μουσική των φτωχών. Εγώ γεννήθηκα 800 χιλιόμετρα πιο βόρεια, στην Κόρδοβα, εκεί που ξεκινά η Λατινική Αμερική».

Κι όταν τον φωτογραφίζουμε την ώρα που ανάβει τσιγάρο γελάει βαθιά και λέει περιπαιχτικά: «Ελπίζω να μην μπω φυλακή γι’ αυτό», δείχνοντας την «τρομοκρατική» προειδοποίηση στο πακέτο. «Στο Παρίσι μπορεί να είναι πιο ακριβά τα τσιγάρα, αλλά οι προειδοποιήσεις είναι πιο διακριτικές. Θυμάμαι πριν μερικά χρονια στη Ν. Υόρκη που άναψα τσιγάρο έξω από το μουσείο όπου γινόταν μια έκθεσή μου και τρεις περαστικοί μού έκαναν παρατήρηση. Κανείς τους δεν διαμαρτυρήθηκε όταν πέρασε το λεωφορείο, αφήνοντας ένα σύννεφο μαύρου καπνού από την εξάτμιση. Τρομερό ε;»…

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 15/10/2003
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s